شعری از استاد بهرام صاحبدل‌ - خطاب به‌ امام‌ حسين‌ (ع)‌

  اي‌ حرمت‌ قبلۀ افلاكیان

خاك‌ درت‌ بوسه‌ گه‌ خاكيان‌

اي‌ شرف‌ آدمیان‌ در زمين‌

خون‌ تو شد مايۀ‌ احياي‌ دين‌

بوده‌ خدا عاشق‌ و مفتون‌ تو

خون‌ خدا گشته‌ از آن‌ خون‌ تو

مكتب‌ تو مكتب‌ عشق‌ و وفاست‌

مكتب‌ تو مكتب‌ صدق‌ و صفاست‌

مكتب‌ تو اسوه‌ و الگوي‌ ماست

درگه‌ تو روضۀ‌ گلبوي‌ ماست‌

تا به‌ ابد زنده‌ بود مكتبت‌

زنده وپاينده‌ بود مكتبت

اسوة احرار تويي در جهان

بندة تو جملة جان آگهان

روز ازل‌ این‌ شده‌ پيمان‌ تو

غرقه‌ به‌ خون‌ پيكر عريان‌ تو

پيکر عريان‌ و بريده‌ سرت

مي‌ شود آماج‌ سنان‌ پيكرت‌

پیرهن‌ كهنه‌ كه‌ پوشيده‌ اي‌

جام‌ شهادت‌ كه‌ تو نوشيده‌ اي،

مست‌ مي‌ جام‌ بلا گشته‌ اي

سرور خيل‌ شهدا گشته‌ اي،

شاهد پيمان‌ الستيّ‌ توست

ساغر او مايۀ‌ مستي‌ توست‌

بر تو و ياران‌ تو از ما سلام‌

‌بر بدن‌ پرپر گل ها سلام‌

مشعل‌ پر نور هدايت‌ تويي

کوكب‌ درّي‌ ولايت‌ تويي‌

جام‌ زجاجي‌ كه‌ تو مستش‌ شدي

تشنۀ سيراب‌ ز دستش‌ شدي‌

خوانده‌ تو را سرور اهل‌ بهشت

جز تو كسي‌ بذر شهادت‌ نكشت‌

نام‌ تو شد كشتي‌ عشق‌ و نجات‌

عاشق‌ تو گشته‌ رها از ممات‌

سیّد و سالار شهيدان‌ تويي

مايۀ پویايي‌ ايمان‌ تويي‌

رهرو راهت‌ شده‌ عشّـاق‌ حق‌

عاشق‌ تو عـاشق‌ و مشتاق‌ حق‌

سرور و سركردۀ‌ آزادگان‌

نام‌ بلند تو شـده‌ در جهان‌

خاك‌ درت‌ كحل‌ بصر توتياست

بارگه پاک تو دارالشّفاست‌

اي‌ که‌ شده‌ دايۀ‌ تو جبرئيل‌

گشتـه‌ خجل‌ پيش‌ لبت‌ سلسبيل

اي‌ لب‌ تو چشمۀ‌ آب‌ حيات‌

تشنۀ لب هاي‌ تو مانده‌ فرات

دیدۀ‌ جان‌ محو تماشاي‌ توست‌

سرمۀ ‌ آن‌ خاك‌ معلاّي‌ توست‌

عاشق‌ تـو ذات‌ خداي‌ مبين‌

نهضت‌ تو اسوۀ اهل‌ يقین‌

درگه‌ تو درگه‌ صدق‌ و صفاست‌

نام‌ تو خود مظهر عشق‌ و وفاست

تاج‌ شهان‌ سوده‌ به‌ درگاه‌ تو

راه‌ رهایی‌ ز ستم‌ راه‌ تـو

کرب‌ و بلا قبلۀ‌ اهل‌ دل‌ است

با تو فقط‌ عشق‌ خدا حاصل‌ است‌

ماتم‌ تو خسته‌ دل‌ عرشيان

خون‌ شده‌ از غم‌ جگر فرشيان‌

كُشته‌ اگرچه تو به‌ غـربت‌ شدي

فخر جهان پرچم عزّت‌ شدي‌

شيعه‌ ازين‌ غم‌ شده‌ غرق‌ نوا

کرده‌ عدو ذبحِ ‌ سرت‌ از قفا

خيل‌ ملك‌ مانده‌ به‌ حيرت‌ ز تو

گشته‌ فلك‌ غرق‌ مصيبت‌ ز تو

خيمه‌ گهت‌ سرز فلك‌ رانده‌ است‌

داغ‌ دلي‌ زان‌ به‌ جهان‌ مانده‌ است‌

آتش‌ آن‌ خيمه‌ شده‌ سوز جان‌

کرده‌ روان‌ اشك‌ غم‌ از ديدگان‌

مردم‌ چشمان‌ شده‌ غرقاب‌ خون

زان‌ كه‌ شدي‌ كشتۀ‌ قومي‌ زبون‌

اصغر تو لالـۀ‌ حمراي‌ تو

اكبر تو سرو دل‌ آراي‌ تو

قاسم‌ تو خورده‌ شكرجام‌ عشق

كسب‌ شرف‌ کرده‌ از او نام‌ عشق‌

دست‌ ابوالفضل‌ تو شد گر قلم

گشته ‌ فزون‌ آتش‌ و سوز دلم‌

جان‌ به‌ فداي‌ تو وعبّاس‌ تو

دل‌ به‌ فداي‌ دل‌ حسّاس‌ تو

نيلی‌ اگر شد ز ستم‌ یاس‌ ها

داغ‌ شده‌ کورۀ‌ احساس‌ ها

دیده‌ گشا نالۀ‌ جانسوز بين‌

لؤلؤ رخسار شب‌ افروز بين‌

خون‌ دلم‌ بـر رخ‌ زردم‌ روان

از غم‌ تو گشته‌ تنم‌ بـي‌ روان‌

تیر بلا سينۀ توگر شكافت

سينۀ غم‌ ديـدۀ ‌ زهرا بتافت‌

کرب‌ و بلا طور تجلّي‌ شده

عشق‌ خدایی‌ متجلّی‌ شده‌

سينۀ تو خورده‌ اگر تير عشق

لطف‌ خدا کرده‌ تو را مير عشق

جان‌ به‌ ره‌ عشق‌ و وفا داده‌ اي‌

عشق‌ خدا را تو صفا داده‌ اي

گوش‌ جهان‌ تشنۀ‌ پيغام‌ توست‌

راز رهايي‌ همه‌ در نام‌ توست

اي‌ شرف‌ كون‌ و مكان‌ نام‌ تو    

نام‌ تو شـد منجی‌ اسلام‌ تو

کرب‌ و بلا محشر كبراي‌ توست‌

مقتل‌ تو مدفن‌ والاي‌ توست‌

جان‌ جهان‌ خفته‌ به‌ دشت‌ بلا

كسب‌ شرف‌ كرده‌ از آن ‌ كربلا

منظر و منظور خدايـي‌ شده

تربت‌ تو خاك‌ شفايي‌ شده‌

مانده‌ دلم‌ در خم‌ چوگان‌ تو

خسته‌ مرا شام‌ غريبان‌ تو

کرب‌ و بلا كعبۀ‌ آمال‌ ماست

شاه‌ تويي‌ «هايم»‌ نالان‌ گداست

استاد بهرام صاحبدل‌

بالا